Maandelijks archief: november 2015

Grenzen stellen: het meisje zonder handen

stop-hier-grensGrenzen stellen. Het is een hot item. Moeten onze grenzen dicht? Moeten ze juist open? En hoe doe je dat persoonlijk?

Voor veel vrouwen is grenzen stellen de ultieme nachtmerrie. Dat is raar. Want Grenzen Trekken is toch juist goed?  Het is toch belangrijk? Je moet helemaal jezelf zijn. Your vibe attracts your tribe. Of niet soms? En trouwens, er komt een moment, dan moet je wel. Dan is het grenzen trekken of ten onder gaan.

Maar die grenzen ontketenen dus een drama. Je argumenten worden van tafel geveegd. Mensen beginnen lelijke dingen over je te zeggen. Je reputatie wordt beschadigd. Allerlei gezellige kennissen hebben geen tijd meer voor je. Met een beetje pech verlies je klanten, je baan en zelfs het dak boven je hoofd.

Machteloos
Daar sta je dan. Volkomen machteloos. Het voelt ongelooflijk onrechtvaardig. Je hebt niks verkeerd gedaan. Je hebt alleen je eigen grens aangegeven,  en dat moest, anders had je geen leven. Maar al je mogelijkheden zijn opeens verdampt.

Ik weet dat, want ik heb het allemaal meegemaakt. Meerdere keren zelfs. De verwarring, het ongeloof, de pijn, de eenzaamheid. Vooral de machteloosheid en het onrecht waren bijna niet te verdragen. Het schijnt een dingetje te zijn van mijn gesternte: Maan-Neptunus op het MC. In schorpioen. Deal with it.

Sprookje
Mijn Zeeuwse Voormoeders, hielpen me er doorheen. De Zeeuwen weten hoe ze moeten dealen met narigheid. Hun motto is Luctor et Emergo. Ik worstel en kom boven. Dat konden ze, die wijze Hoedsters van de T.E.W.. Onder het spinnen weefden ze de fijne  kneepjes van een leven in vrijheid tot mooie verhalen. Hun antwoorden  zitten verpakt in een griezelig sprookje: het meisje zonder handen.

08ff76e82397eab3793aa8153fe007d5

Het Meisje zonder handen. Deal with it.
Daar stond ze dan, de molenaarsdochter. Handen ferm in de zij, oog in oog met haar vader.
’Nee,’ zei ze. ’Ik doe het niet.’
’O, jawel. Jij doet het wel.’ Het mes in zijn handen. Die dwingende hardheid om zijn mond.  De meelvlekken op het glanzende fluweel van zijn kleren. Het mes in zijn handen.

Wat nu?
Trouwen met de duivel? Omdat pa dat op een avond had beloofd?
Echt niet.
Never, never, never nooit niet. Alles, maar dat niet. Waarom wilde hij dat?  Hij had toch alles, sinds die mooie avond! Wat zeurde hij nou?

Liefde, dacht ze. Liefde heelt alles! Hij was in wezen een heel lieve man, hij was alleen even de weg kwijt. Ze moest het hem gewoon even uitleggen.

grenzen0Met een helderwit krijtje trok ze duidelijke grenzen om zich heen. ‘Kijk, pap,’ zei ze. ‘Tot hier mag je komen. En dit stuk hier, dit is van mij.’ Ze keek hem aan, vol liefde. Nu zou hij het wel begrijpen.

Maar toen ze opkeek, stond ze oog in oog met het gruwelijke, onmenselijke gezicht van de duivel. Hij draaide zich wel om en hij ging wel weg, stampvoetend, maar hij was vastberaden, hoeveel liefde ze ook stuurde.
En als de golven van het opkomend getij kwam hij terug. Hij leek gegroeid, sterker ook dan eerst, of was dat de duivel die achter hem stond?

‘ Ik heb jouw hand aan de duivel beloofd , dus jij gaat met hem mee.,’  zei hij. ‘Jij trouwt met wie ik wil.’
‘Nee!’ zei ze ferm, al bibberde ze van binnen. Hij keek haar zo vernietigend aan, dat haar hart brak. Tranen overstroomden haar gezicht, haar handen.

Wezen van licht en vuur

7266819640_83d6d7c12dEven deinsde de duivel  terug voor al dat water, want hij was een wezen van licht en vuur. Maar zodra haar tranen waren opgedroogd, kwam hij  terug, sterker vastberadener dan ooit,  met een zachte, superieure glimlach.

’Kom toch, schatje. Doe nu niet zo dwaas, je kwetst me. Ik heb een reis gepland voor ons, de hele wereld rond. Ik weet overal de weg, ik laat je alles zien. Ik geef je schatten en mooie kleren en je zult voorgoed de mijne zijn,’

Hij had haar vader fantastisch geholpen. Ze zou volkomen veilig bij hem zijn! En het zou haar aan niets ontbreken.Zijn blik was meer dan uitnodigend. Hij was indringend, hypnotiserend, verlammend.

Haar ’nee,’ was nauwelijks te horen.
Zijn ’Waaat?’ galmde des te luider.
‘Nee,’ fluisterde ze, en nogmaals ’nee.’. Want opeens zag ze het. De meedogenloosheid in zijn ogen. De ongeïnteresseerdheid in zijn gebaren. Alsof ze een etalagepop was, die hij pronkend kon laten rondparaderen. Haar vrije wil, dat was het enige wat hij vroeg. Het enige? Het was alles wat ze had, alles wat ze was.

Ik doe het niet,’  zei ze. ‘Ga weg.’ Zijn verleidelijke gezicht vertrok tot een lelijke grimas. ’Goed dan, jouw keus!’ brulde hij. ‘Ik ga weg. Maar je handen zijn me beloofd. Die zijn van mij. Hak ze eraf.’

Luctor-et-Emergo1

 

 

 

 

 

Een bijl flitste.  Was het de duivel, of was het haar vader?

Een vrouwenstem gilde.
Haar moeder? Zijzelf? Ze schreeuwde, ze huilde. Maar ze kon al niets meer doen. Haar handen lagen al in de modder. Twee keer vijf vingers, waar ze nu nooit gebruik van zou kunnen maken.

‘Hier, neem deze mooie mantel, als afscheidsgeschenk,’  grijnsde hij. Machteloosheid plooide zich in soepele plooien om haar heen, een waterval van wanhoop. ‘Goeie reis.’

Luctor et emergo.

art-robot-hand-1.jpg71cb94bb-b23d-4d93-a818-19e4262d86b8LargerZe vertrok nog dezelfde middag. Je wilt niet weten hoe ze het klaarde. t Is een lang verhaal met veel tranen.

Er kwam een stoere koning in voor, die mooie bionische zilveren handen voor haar maakte. En een lieve schoonmoeder, die haar hielp en steunde. Heel iets anders dan de vrouw van de molenaar.

Ook de duivel kwam nog een keer terug en nam haar voor de tweede keer alles af wat ze had.

TempelMetBloemen2011Tot ze bij een Voormoeder belandde, in een eenzaam hutje in het bos. Die vrouw had vroeger precies hetzelfde meegemaakt. Ze begreep haar. Ze wist hoe dat moest.

En daar, voor het eerst, ontdekte het meisje zichzelf. Haar echte zelf. Heel langzaam drong het tot haar door, wie ze was en wat ze kon. Wat haar kracht was en hoe ze daarmee kon werken. Er gebeurde een wonder. Haar handen begonnen weer aan te groeien.

En toen pas, doen die handen aangroeiden, drong tot haar door, hoe anders ze voelden dan die handen die vroeger waren afgehakt. Zou het zo zijn, dat die afgehakte handen helemaal niet van haar waren geweest?  Ze was zonder eigen handen geboren en ze had nooit eigen handen ontwikkeld. Domweg, omdat alles thuis al van de duivel was. Er was  nooit plek voor haar geweest. Niet voor wie zie werkelijk was.

Die handen die afgehakt waren, waren dus  allang in bezit van de duivel. Toen hij ze liet hakken, had hij haar in wezen haar vrijheid terug gegeven, op de enige mogelijke manier. Een manier, die echt een duivel van hem maakte, zo lang je de tenminste de aardse illusies als waarheid en werkelijkheid ziet.

Stiekem heeft hij vrede gesloten met die oude vrouw in het bos. Soms zie je het vuurwerk uit het huisje komen. Maar het is enkel vuur van liefde. Nooit dwang.

open-handen-zonnestraal

Meer weten over de tempel, de T.E.W., en hoe je met je grenzen kunt stellen  je eigen handen kunt laten groeien om een mooi leven te maken?

Kijk bij: wat kunnen we voor je doen. En bestel hieronder de gratis Reis naar de tempel.