Maandelijks archief: januari 2017

Gebruik jij wel het juiste lichaam?

We wonen op de aarde maar hoe bewuster je wordt van de hemel in jezelf, hoe meer je innerlijke oog zich opent voor de grootsheid en de ongekende mogelijkheden van de mens.

Maar  hoe krijg je die grootsheid op de grond zonder op te branden en jezelf helemaal af te matten?

O ja, en ‘Peuch’ schrijf je zo: Pwyll.  😉

Wat helpt jou om echt je innerlijke grootsheid te ervaren en neer te zetten?

Hoe vierde Elora het prille lentefeest in de Tempel?

250px-SnowdropDe prille lente wordt   in heel Europa gevierd als feest van reiniging, ploegen, voorbereiden op de drukke tijd van zaaien en oogsten.

 

Ook in de Tempel (uit de roman In Persephone’s Armen door Debora Zachariasse) werd de lente gevierd.  Lees hier een paar bladzijden uit het boek.

In Persephone’s armen… lentefeest

9789491762000Op een ochtend, vroeg in het najaar, toen ik me net nog even lekker had omgedraaid, stak Zina haar hoofd om mijn deur. ‘Opstaan, slaapkop!’

‘Ga weg,’ mompelde ik. ‘Laat me slapen. Soetra, stuur haar weg.’

Maar Zina danste al door mijn kamer. ‘Niks ervan, luxe mevrouw. Vandaag mogen jouw houterige benen met ons meedoen. Dat wordt lachen.’

‘Dank je, Zina. Vrouwe Elora komt zo,’ zei Soetra, terwijl ze de slaap uit haar ogen wreef. Maar Zina trok al dansend de lakens van me af en even later rolden we stoeiend door de kamer. Zij was sneller, maar ik was sterker en het duurde niet lang, of ik had haar in het laken gerold.

‘Zeg op! Wat moet dat?’

‘We gaan de wol zegenen voor het nieuwe gewaad van de Vrouwe! En jullie moeten erbij zijn voor iets ingewikkelds. Maak voort, iedereen wacht op je.’

Ik trok een eenvoudig gewaad aan en haastte me achter Zina aan. In de grote hal stond Levanah op haar gemak bij een grote baal wol.

‘Wat doen wij hier?’ vroeg ik.

‘We moeten waarnemen wat ze dansen. Hoe zij dansen bepaalt hoe de oogst zal zijn. Of omgekeerd. In elk geval dansen ze het getij en ze proberen er nog wat extra vruchtbaarheid aan toe te voegen. Als wij denken dat hun dans een slechte oogst voorspelt, moeten we maatregelen treffen.’

‘O, gelukkig. Ik was al bang dat we moesten dansen!’

Levanah grinnikte. ‘Als jij mee zou dansen, zouden alle graanhalmen verhouten en dan zouden we verhongeren.’

Ze had gelijk. Mijn benen raakten altijd in de knoop.

Lydiah speelde op de lier en enkele anderen haalden hun trommels, en al snel dansten en wervelden de danseressen rondom de wol. Wij probeerden een patroon te ontdekken in hun bewegingen.

‘Ze drommen eromheen, ik zie haast niets,’ mopperde ik.

‘Als het zo vol is, zullen we wel een flinke oogst krijgen dit jaar,’ mompelde Levanah.

En zo was het ook. En zo ging het ieder jaar.

Gedurende de winteravonden, terwijl we luisterden naar de oude priesteressen, sponnen we de gewijde wol, we verfden het in mooie kleuren en van een deel van de wol weefden we ieder jaar een nieuw en kleurig gewaad voor Persephone, zoals ook ieder jaar de aarde opnieuw met het groene gewas werd bekleed. We maakten het gewaad zo mooi we konden, zodat het gewas vruchtbaar zou zijn en de oogst overvloedig. We deden ons best om de schoonheid van het vorige jaar weer te overtreffen.

Ieder jaar puzzelden Levanah en ik om de verbanden te ontdekken tussen de oogst en het ontwerp van het gewaad. In al die jaren was er één keer dat de vooruitzichten slecht waren. De wol zat vol klitten, de danseressen zaten elkaar in de weg, de verf pakte niet goed en het gewaad werd flets. Rhea Elodia nam maatregelen: ze kocht direct extra graan in en een kudde schapen, en dat was maar goed ook, want de oogst was slecht. Aan het eind van de winter waren zelfs de extra voorraden op. Wekenlang aten we weinig anders dan brandnetels, paardenbloem en vis.

Als de lente kwam werd de aarde wekenlang bemind door de stormgod, die zijn vruchtbare zaad over de heuvels uitstortte totdat zelfs de bergbeek overstroomde. Dan brak de groei los: de lente overlaadde de berghellingen met krentenbloesem. Ze toverde een explosie van gentianen en irissen over de heuvels, ze strooide armsvol narcissen en geurige viooltjes over de velden. Al die wilde schoonheid vierden wij met het grote lentefestival.

Allereerst werd Rhea Elodia plechtig in zee gebaad en kreeg zij haar nieuwe gewaad aan, net als Persephone zelf.

Vervolgens werd zij onder begeleiding van harpen en tamboerijnen over de velden gedragen. De sterkste mannen van het dorp droegen haar, de beste danseressen dansten voor haar uit, gekleed in het wit. Ze strooiden bloemen in het rond, omdat de Vrouwe uit de Onderwereld tevoorschijn kwam. Rhea Elodia strooide zelf de gewijde graankorrels uit. De korrels waren van de laatste schoof die in de tempel was bewaard, zodat de zegen van de Vrouwe overal door kon dringen.

Daarna volgde een wild en vrolijk feest, waaraan de hele bevolking meedeed en waar alle ingewijde priesteressen zich gniffelend op verheugden. Wij mochten een tamboerijn dragen, maar daarna werden we teruggebracht naar de tempel. We konden alleen maar raden naar de wilde, uitbundige vreugdedronken bende op de velden. We giechelden erover en we vroegen ons af, of Nicholla er wel bij mocht zijn. Levanah dacht van wel. Ik hoopte van niet.

Zo ging het ieder jaar. Uit de dans probeerden we te voorspellen hoe de oogst zou worden en we berekenden hoeveel wol en verfstof we nodig hadden, hoeveel tijd het zou kosten, hoeveel vaten wijn en zakken graan we nodig hadden voor het feest. Onze prognoses voor de oogst werden steeds raker en gedetailleerder, maar met de berekeningen van de wijn en het werk zaten we jaar in, jaar uit te laag.

Lees een langer stuk uit  In Persephone’s armen en The Making Of op de website van het boek 

Wil je In Persephone’s armen zelf lezen of cadeau doen? Bestel het hier.

Hoe vier jij het prille lentefeest dit jaar?