Maandelijks archief: april 2017

Speelse magie: een Zorgenpopje maken

Zorgenpopje

Magie is niet alleen Belangrijk en Serieus. Het gaat over meer dan het aanroepen van Goden en Grote Machten. Magie is vooral het in beweging brengen van de ijsberg die onder ons bewustzijn ligt: ons onderbewuste. Dat is het grootste deel van ons wezen. Het onderbewuste begrijpt niets van je mooie redeneringen. Het is speels en kinderlijk, het denkt in beelden.

Een fijne manier om hiermee te werken is door een popje te maken. Ale religies ter wereld maken popjes. Sommige ‘popjes’ zijn van materiaal dat weinig meegeeft en lang zijn vorm houdt, met grote vaardigheid gemaakt door de beste kunstenaars ter wereld. Machtig, onaards mooi, goden, uit marmer of graniet gehakt. Sommige zijn Madonna’s die je hart raken, van goud of van hout. Zij brengen de sfeer van de oneindigheid over, de eeuwigheid, de glorie en majesteit van de innerlijke wereld. Goden.

Andere popjes zijn bedoeld om ons bij te staan in het dagelijks leven. Ze herinneren ons aan het praktische nut van ons onderbewuste en brengen dit in beweging. We kennen een dergelijk popje uit het verhaal van Wassilissa, die vuur ging halen bij Baba Jaga. Haar popje knapte al het werk op, dat Wassilissa zelf niet voor elkaar kreeg.

Deze popjes voor dagelijks gebruik zijn bijzonder effectief. Ze zijn klein en aanraakbaar, gemaakt van klei, was, stof of leer of houtsnijwerk. Zij hebben een specifieke taak. die duidelijk is afgebakend.

Beperkte houdbaarheid

De popjes voor dagelijks gebruik krijgen bewust een korte levensduur, die past bij hun taak. Door gebruik worden ze namelijk steeds groter en sterker, want  wat je aandacht geeft, groeit. Op den duur raken ze uit balans en dan worden ze vervelend. Zo ontstaan demonen, ongebalanceerde kracht. Dat wil je echt niet. Ze hebben dus een beperkte levensduur nodig, zodat ze niet de kans krijgen om zich van alles in hun hoofd te gaan halen.

DanspopjeIDTWat voor popjes kun je maken?
  • Je kunt een popje maken met dansende rokjes en belletjes om je huis te zegenen en te reinigen en blij te worden.
  • Je kunt een popje maken dat de weg weet, die jou op een goed spoor zet om jouw verlangen te bereiken.
  • Je kunt een tranenpopje maken om samen even heel verdrietig te zijn en die je verdriet dan op zich neemt.
  • Je kunt een ‘veilig-weer-thuis’ popje maken om mee te geven als iemand op reis gaat.
  • Je kunt een mascotte maken om de wedstrijd te winnen.
  • Je kunt ook een popje maken dat jou zelf voortelt, een Ik-poppejte. Dat kan je heel veel over jezelf leren.
  • Je kunt een Genezingspopje maken van was of klei en – analoog aan de voodoo popjes – genezing brengen door op de zieke plek een acupunctuur naaldje in te brengen van precies de goede kleur. Dat kun je voor jezelf doen, of – met expliciete toestemming – voor een ander.
Zwarte magie is domme magie

Als je iets wilt doen voor een ander zonder toestemming, is het zwarte magie, wat een ander woord is voor domheid.

Ik vind dat niks. Spiritualiteit gaat erover, dat je eigen verantwoordelijkheid neemt en je eigen leven op orde brengt in plaats van rond te knoeien in het veld van een ander.  Het feit alleen al, dat je vindt dat die ànder iets moet, geeft al aan dat jij werk te doen hebt voor jezelf.

Je kunt alle ziekten van je omgeving  in jezelf genezen.  Nee dat is niet gemakkelijk, ik zal de laatste zijn die dat beweert. Maar het is de enige manier. Zoek het op, diep in jezelf, waar zitten de raakvlakken met jou? Pak dat aan, in jezelf.  If you’e spot it, you’ve got it. Uiteindelijk betaal je als magiër altijd zelf de prijs.

Natuurlijk mag je elkaar wel helpen! Alleen geen ongevraagde inmenging.Zo respecteer je de autonomie van de ander, dat is een groot verschil.

Zorgenpopje

Een van mijn vriendinnen is een zorgzame wijze vrouw. Zorgzaam gaat vaak hand in hand met  ‘zich zorgen maken’. Dat is niet zo erg, want zo werkt het nu eenmaal. Maar als je ziek bent, of er gebeurt heel veel tegelijk, gaan die zorgen gemakkelijk met je aan de haal.

Voor haar maakte ik een Zorgenpopje en al tijdens het maken, begon het popje een eigen leven te leiden. Het vertelde me precies, hoe ik het moest maken, wat er nodig was, en ook heel belangrijk, hoe hij heette.

En wat ik haar moest vertellen, over hem. Zodat ze zelf kan kiezen hoe ze met hem wil werken. Of niet.

Dit is het verslag.

Hoi, ik ben Bonkie, jouw Zorgenpopje.

Ik kan iets heel cools: toveren. Ik kan namelijk zorgen voor je oplossen. Daar ben ik een kei in.

Als jij je zorgen maakt, geef die zorg dan alsjeblieft aan mij.
Dat is niet moeilijk. Vertel mij je zorg en vraag (niet vergeten) of ik je zorg wil overnemen.
Kies de kleur die bij jouw zorg past.

‘Maar hoe kan ik nu met jou praten? Je hebt niet eens oren!’

Kijk, ik heb iets bij me. Een heleboel mooie gekleurde draden.
Die gebruik je om met mij te praten.
Ik begrijp die draden direct. Meteen. Subiet.

Bind dan een draadje om mijn arm of been, om mijn hals of om mijn middel.
Net wat jij het meest toepasselijke vindt.
Die draadjes, daarmee praat je met mij. Dat is belangrijk.

Dan ga ik meteen voor je aan de slag, om die zorg op te lossen. Dat kan ik, omdat ik daar speciaal voor gemaakt ben. Het is wat ik doe. Mijn ding.

Als je zorg heel groot is en extra sterke of snelle actie nodig is, rijg dan een gekleurde kraal aan het draadje. Dan weet ik genoeg. Dan ga ik driedubbel snel en sterk voor je aan de slag.

Om het makkelijk te maken heb ik een ‘woordenboek’ voor je gemaakt.
Voor de kleuren en hoe ik die opvat.
Dit is hoe ik geprogrammeerd ben. Daar kan ik verder ook niks aan doen.
Je moet hier niet van afwijken, want anders snap ik het niet.

Kleuren-woordenboek

Paars: Zorgen over je verbinding, met elkaar, met het grote geheel, en de liefde.

Groen: Zorgen over geld, en over je liefsten.

Geel: Zorgen over dingen die je niet kunt onthouden, als je bang bent om iets te vergeten. Nare zorgen over je studie

Oranje: Emotionele zorgen die je weliswaar vastplakt aan allerlei situaties, maar die eigenlijk gewoon in je hoofd zitten, zoals onzekerheid, of jezelf niks waard vinden, of bang dat je het niet redt of veel te emotioneel wordt. En zo.

Roze: zorgen over je werk en je gezondheid.

Helemaal delegeren

Ik wil die zorg wel echt helemaal hebben. Dus geef m aan mij en laat m dan los. Als je mij voor de gek houdt, en stiekem nog een stukje achterhoudt en door blijft piekeren, dan schei ik ermee uit. Delegeren is loslaten, anders kan ik mijn werk niet doen.
Dan kun je me wel een nieuw draadje geven, herkansing, zeg maar. Dat kan altijd! Ik ben super vergevingsgezind.

Als je zorg klaar is, opgelost, of het is geen punt meer, haal het draadje dan weer van me af, graag.
Ik vind het fijn, als je dan een mooi blij liedje voor me zingt. En me vertelt hoe opgelucht en gelukkig je bent. Als bedankje voor mijn werk.
En dan wil ik even uitrusten. Een dagje of zo, dat is genoeg, daarna kan ik nieuwe zorgen aanpakken.

Mijn kracht is beperkt

Ik heb kracht voor een heel jaar, onbeperkt. Maar daarna moet ik echt rusten.
Als je echt van mij houdt, laat me dan ook weer gaan.

Zing met Pasen 2018 nog één keer een liedje voor me. Het geeft niet als het vals is.
En pulk me dan alsjeblieft helemaal uit elkaar. Mijn resten gooi je in het Paasvuur. Als je nog nooit een Paasvuur hebt gemaakt, maak dan alsjeblieft oor mij voor één keer een Paasvuur.
Elke keer als ik iets voor je mag doen, stijgt mijn energie weer een stapje op, naar hogere trilling, en na het vuur mag ik daar blijven! Weet je wat een plezier je me daarmee doet!

Dank je wel, ik ben Bonkie, en tot je dienst.

Bijzonderheden van Bonkie:
  • Ik ben gemaakt van een zakdoek, omdat ik heel goed ben in drogen van tranen.
  • Ik heb blauw bloed, omdat ik echt heel goed ben in wat ik doe, als een aristocraat, en ook, omdat degene voor wie ik gemaakt ben van blauw houdt. En ook een beetje omdat het rode draad op was.
  • Mijn hoofd is helemaal leeg, dat is prettig voor mijn werk. Mijn werk doe ik namelijk niet door denken, maar door oplossen, terug de leegte in.
  • Ik heb dansende benen, om zorgeloos door het leven te dansen. (Jij denkt misschien dat ik eindeloos bezig ben met die zorgen, net als jij, maar niets is minder waar; ik ben GOED, weet je nog.
  • Ik ben zacht.
  • Mijn hart bestaat uit veren, het is zo licht als een veertje.
  • Ik heb stevige vuisten, om me een weg te boksen door alle moeilijkheden.
  • En ik heb ballen. Ik kan alles aan. Durf alles. Serieus he, ALLES.
  • Op mijn hart draag ik een drievoudig beschermend kruis, van hoop, geloof en liefde. Dat houdt me bij elkaar. Ik kan het iedereen aanbevelen.

Dat is het. Ik ben Bonkie. Ik ben Less is More.

 

MeerMagie

 

Wassilissa de Wijze en haar popje

PopjeIntuitieIDT
In een afgelegen koninkrijk leefde eens een koopman met zijn vrouw en hun enige mooie dochter Wassilissa. Toen het kind acht jaar was, werd de vrouw plotseling heel ziek. Op haar doodsbed riep zij Wassilissa bij zich, gaf haar een pop en zei: “Luister, kindjelief, dit zijn mijn laatste woorden: vergeet ze niet. Ik ga sterven en laat je mijn zegen en dit popje na. Houd het altijd bij je en laat het aan niemand zien. In geval van nood vraag je haar om raad.” Daarna kuste zij haar dochter voor de laatste keer en stierf.

De koopman rouwde lang over zijn vrouw, maar toen besloot hij opnieuw te trouwen en koos een weduwe met twee dochters. Maar voor zijn dochter Wassilissa was het huwelijk niet zo geslaagd, want de nieuwe vrouw was een echte stiefmoeder. Zij liet haar alle zware karweitjes opknappen in de hoop dat zon en wind haar schoonheid teniet zouden doen.

Maar Wassilissa verdroeg alles zonder klagen en werd met de dag mooier, terwijl haar stiefzusters van pure jaloezie steeds magerder en lelijker werden, hoewel zij de hele dag geen hand hoefden uit te steken. Maar de pop troostte Wassilissa en nam haar veel werk uit handen.

Er ging een jaar voorbij en Wassilissa kreeg veel huwelijksaanzoeken. Maar zij mocht niet trouwen vóór haar stiefzusters die door niemand werden gevraagd. Op een keer moest de koopman op reis naar een ander land. Tijdens zijn afwezigheid verhuisde de stiefmoeder naar een huis aan de rand van een groot bos. En in datzelfde bos stond op een open plek een klein huisje, waarin de Baba Jaga woonde. De Baba Jaga liet niemand in haar buurt komen en wie het toch deed, at zij op. Voor de stiefmoeder stond het nieuwe huis precies op de goede plek. Zij stuurde Wassilissa voortdurend het bos in, maar met behulp van haar popje keerde zij steeds behouden terug.

Op een herfstavond gaf de stiefmoeder de drie meisjes werk te doen. De een moest breien, de ander borduren, maar Wassilissa moest spinnen. Daarna deed de stiefmoeder het vuur uit en liet alleen een klein lichtje branden opdat de meisjes bij het werk konden zien. Zelf ging zij naar bed. De kaars begon lager te branden en een van de stiefdochters nam haar breinaald om de pit schoon te maken; daarbij doofde zij met opzet het vlammetje. Ze had geen licht nodig zei ze. Haar breinaalden glansden helder genoeg, en de ander zei dat haar borduurnaald ook genoeg licht gaf. Maar Wassilissa moest naar de Baba Jaga om vuur te halen en zij duwden haar de kamer uit.

Wassilissa ging naar haar kamer, gaf haar popje te eten zoals altijd en vertelde dat zij het bos in gestuurd was. Het popje zei haar niet bang te zijn en haar mee te nemen, dan zou haar niets overkomen.

Hoewel zij doodsbenauwd was, stopte Wassilissa haar popje in haar zak, sloeg een kruis en ging het bos in. Plotseling reed er een in het wit geklede ruiter op een wit paard voorbij en het werd dag. Een verder reed er een in het rood geklede man voorbij op een rood paard en de zon ging op. De hele dag en de hele nacht liep Wassilissa door het bos en op de avond van de volgende dag kwam zij bij een hut die omgeven was door een palissade van mensenbeenderen. Op de palen waren schedels gestoken. De deurposten waren van beenderen, de klink was een mensenarm en het slot was een mond met grijnzende tanden. Wassilissa viel bijna flauw van schrik en bleef als aan de grond genageld staan. Toen kwam er plotseling een andere ruiter voorbij, dit keer geheel in het zwart en op een zwart paard. Hij sprong af, maakte de deur open en verdween alsof de grond hem opgeslokt, en alles was zo zwart als de nacht. Even later begonnen de ogen in alle schedels op de palissade te gloeien en op de open plek werd het zo licht als midden op de dag. Wassilissa beefde van angst, maar omdat ze niet wist waar ze heen moest, bleef ze waar ze was.

Toen begonnen de bomen te ruisen en de Baba Jaga verscheen gezeten op een vijzel; zij stuurde met een stamper en veegde haar sporen met een bezem weg. Bij de deur aangekomen, snuffelde ze en schreeuwde dat het naar Russen rook en vroeg wie er was.

“Ik ben het, grootmoedertje. Mijn stiefzusters hebben mij naar u toegestuurd om vuur te halen.”

“Goed,” zei de Baba Jaga, “ik ken jou. Blijf jij maar een poosje bij mij, dan krijg je vuur.”

Dus gingen ze samen naar binnen. De Baba Jaga ging liggen en gaf Wassilissa opdracht haar alles wat in de oven was te eten te brengen.

Er was genoeg voor tien, maar de Baba Jaga at alles op en liet voor Wassilissa alleen een korst brood en wat soep over.

Daarna zei ze: “Als ik morgen wegga, moet je het erf vegen, de hut schoonmaken, het middageten koken, de was doen en dan in de graanschuur de beschimmelde aren van de goede aren scheiden. Alles moet klaar zijn als ik thuiskom, want anders eet ik je op.”

Toen de Baba Jaga in haar bed begon te snurken, gaf Wassilissa haar eten aan het popje en vertelde haar van het vele werk dat zij moest doen. Maar het popje zei haar dat ze het eten zelf moest opeten en niet bang moest zijn, maar haar gebeden zeggen en naar bed gaan; want de ochtend was wijzer dan de avond.

Vroeg in de morgen toen Wassilissa wakker werd en de ogen in de schedels juist doofden, reed de witte ruiter voorbij en het werd licht. De Baba Jaga floot en vijzel, stamper en bezem verschenen; de rode ruiter reed voorbij en de zon ging op. Toen de Baba Jaga weg was, bleef Wassilissa alleen achter en stond bedrukt te peinzen over welk werk ze het eerste zou doen. Maar alles was al gedaan en het popje zocht net de laatste beschimmelde aren eruit. Wassilissa noemde haar popje haar redster, zei haar dat zij haar voor een grote ramp had behoed en het popje vertelde haar dat ze nu alleen nog maar eten hoefde klaar te maken.

Toen het avond begon te worden dekte Wassilissa de tafel en wachtte, en toen de Baba Jaga kwam en vroeg of alles was gedaan, zei Wassilissa: “Kijkt u zelf maar, grootmoedertje.” De Baba Jaga controleerde overal en ontstak in woede, omdat ze geen fouten kon vinden, maar ze zei alleen maar: “Ja, het is goed.”

Toen riep ze haar trouwe dienaren die haar graan moesten malen. Daarop verschenen drie paar handen die begonnen te malen. De Baba Jaga schranste net zoveel als de voorgaande dag en zei toen tegen Wassilissa dat zij de volgende dag hetzelfde werk moest doen, maar bovendien het maanzaad op de graanzolder lezen en het afval netjes wegruimen.

Opnieuw vroeg Wassilissa haar popje, dat haar zei net zo te doen als de avond tevoren; en de volgende dag deed het popje alles wat Wassilissa had moeten doen. Toen de oude vrouw thuiskwam controleerde zij alles en riep daarna haar trouwe dienaren weer. De drie paar handen verschenen weer, haalden het maanzaad en persten de olie eruit. Terwijl de Baba Jaga at, stond Wassilissa stil naast haar.

“Wat sta je daar te staren met je mond dicht?” vroeg de Baba Jaga. “Heb je je tong verloren?”

“Als u het goed vindt, zou ik u een paar vragen willen stellen,” zei Wassilissa.

“Vraag maar,” zei de Baba Jaga, “maar denk erom dat niet alle vragen wijs zijn. Veel kennis maakt vroeg oud.”

Wassilissa vertelde haar dat zij alleen iets over de ruiters wilde vragen. De Baba Jaga zei haar dat de eerste haar dag was, de rode haar zon en de zwarte haar nacht. Daarna dacht Wassilissa aan de drie paar handen, maar durfde niet verder te vragen en hield haar mond.

“Waarom vraag je verder niets?” zei de Baba Jaga.

“Zo is het genoeg,” zei Wassilissa. “U heeft zelf gezegd, grootmoedertje, dat te veel kennis oud maakt.”

Daarop zei de Baba Jaga dat zij er verstandig aan had gedaan alleen te vragen naar wat zij buiten voor de hut had gezien, maar dat zij zelf nu ook haar vragen had. En zij vroeg hoe Wassilissa met al haar werk was klaargekomen.

Wassilissa vertelde dat de zegen van haar moeder haar had geholpen.

“Dat is het dus,” zei de Baba Jaga. “Maak dan maar dat je wegkomt, ik heb in mijn huis geen zegen nodig,” en zij duwde Wassilissa de kamer uit en door de deur naar buiten, pakte een schedel met zijn gloeiende ogen van de palissade, stak hem op een stok en gaf hem Wassilissa.

“Hier is het vuur voor je stiefzusters,” zei ze, “neem maar mee naar huis.”

Wassilissa maakte dat ze wegkwam. Op de avond van de volgende dag kwam ze thuis en wilde de schedel weggooien. Maar er kwam een stem uit vandaan, die zei dat zij dat niet moest doen, maar hem bij haar stiefmoeder moest brengen. En omdat Wassilissa geen licht in het huis zag, deed zij dat ook.

Voor het eerst werd zij vriendelijk door haar stiefmoeder en stiefzusters ontvangen. Zij vertelden haar dat zij sinds haar vertrek geen vuur meer hadden gehad, dat ze geen vuur hadden kunnen maken en dat het van de buren geleende vuur was uitgegaan toen het de kamer in was gebracht.

“Misschien gaat jouw vuur niet uit,” zei de stiefmoeder.

Zij nam de schedel mee de woonkamer in, maar de gloeiende ogen van de schedel staarden haar en haar dochters voortdurend in de ogen, tot diep in de ziel. Zij probeerden zich te verstoppen, maar de ogen volgden hen overal en toen de ochtend kwam, waren zij tot as verbrand.

Toen het licht werd, begroef Wassilissa de schedel, deed de deur op slot, ging naar de stad en vroeg een eenzame vrouw haar tot de thuiskomst van haar vader bij zich te laten wonen; en daar wachtte zij.

Maar op een dag zei ze tegen de oude vrouw dat ze zich verveelde zonder werk en vroeg haar vlas te kopen om te spinnen. Maar het garen dat Wassilissa spon was zo dun en fijn als een zilveren haar, en geen weefstoel paste erbij. Dus vroeg Wassilissa haar popje om raad. In een enkele nacht zorgde het popje voor een prachtige weefstoel, en toen in het voorjaar het linnen geweven was, gaf Wassilissa het aan de oude vrouw en vertelde haar dat zij het moest verkopen en het geld mocht houden. Maar de oude vrouw bracht het naar koninklijk paleis; de koning zag het en vroeg hoeveel zij ervoor wilde hebben. Zij zei dat niemand een dergelijk weefstuk kon betalen en dat zij het als geschenk had meegebracht.

De koning bedankte haar, gaf haar geschenken en liet haar weer gaan. Maar er was geen kleermaker te vinden die van het linnen hemden kon naaien, zo fijn was het. Toen liet de koning de oude vrouw bij zich roepen en zei haar, dat als zij de stof gesponnen en geweven had, zij ook de hemden moest kunnen naaien. Daarop vertelde zij hem dat een mooi jong meisje de stof had gemaakt. De koning zei dat het meisje de hemden moest naaien. Dus naaide Wassilissa een dozijn van de allermooiste hemden en de oude vrouw bracht ze naar de koning. Ondertussen waste Wassilissa zich, kamde zich, trok haar mooiste kleren aan en ging voor het raam zitten wachten.

Tenslotte kwam er een dienaar van het hof en zei dat zijne majesteit de kunstenares die de hemden had gemaakt wilde ontmoeten, zodat hij haar eigenhandig kon belonen. Wassilissa volgde de dienaar naar het paleis en verscheen voor de koning. Toen hij de mooie Wassilissa zag, werd hij verliefd op haar en zei dat hij haar niet meer wilde laten gaan. Zij moest zijn vrouw worden.

Hij pakte haar bij de handen en zette haar op de troon en diezelfde dag nog werd het huwelijk gesloten. Spoedig daarna kwam de vader van Wassilissa van zijn reizen naar huis, verheugde zich over haar geluk en mocht van nu af in het paleis bij zijn dochter blijven wonen. Wassilissa nam ook de oude vrouw bij zich in het paleis. En het popje hield zij tot aan het eind van haar leven bij zich.

 

 

Samenvatting

Het Russische volkssprookje over de mooie Wassilissa. Wassilissa verliest op jonge leeftijd haar moeder, die haar een popje achterlaat. Vader hertrouwt met een boze stiefmoeder die haar twee eigen dochters voortrekt. Na een poosje stuurt ze Wassilissa zelfs voor een boodschap naar de heks Baba Jaga, in de hoop dat ze nooit meer terugkomt. Baba Jaga laat het meisje als tegenprestatie allerlei opdrachten uitvoeren, en het popje van haar moeder helpt haar daarbij. Wassilissa keert uiteindelijk met de gloeiende kooltjes terug, en die branden zo heet dat stiefmoeder en zus de volgende dag tot as zijn vergaan.

Het is een inwijdingsverhaal, en uniek in die zin, dat alle belangrijke personages vrouwen zijn.

 

Bron: verhalen almanak