Maandelijks archief: juni 2020

Ma’at, godin van het lichte hart

Dit is de Egyptische Ma’at. Brenger van recht en orde. Hoewel ze de strengste is van alle godinnen, is haar symbool een lichte veer.

Vogels besteden veel aandacht aan hun veren. Veren doen het immers pas, als iedere vezel op zijn plek zit. Anders kun je er niet mee vliegen. Die lichtheid, en die preciezie, dat zijn de kenmerken van Ma’at. Zij wordt vaak met vleugels uitgebeeld.

Als Ma’at komt, klopt alles. Daarom is ze een prettige godin, want het leven is vaak een grote puzzel. Het werkt niet altijd vanzelf goed; er ontbreken radertjes of ze lopen spaak’ we missen puzzelstukjes. Vergissingen zijn er in veelvoud.

Maar waarheid is enkelvoud.

Op het moment dat je de puzzelstukjes eindelijk in elkaar hebt, als de veren volledig in elkaar haken, als alle radertjes soepel lopen, dan gebeurt er iets magisch: Ma’at verschijnt.

Herken haar aan het verrukkelijke gevoel van opluchting. Een gevoel van bevrijding. Of het nu gaat om een legpuzzel of om de vraag, wat je kunt doen om je kind verder te helpen. Waarheid lucht op. Het geeft rust als je weet hoe iets werkt. Waarheid maakt vrij. 

Weten hoe het werkt en dan doen wat nodig is, dat schept enorme ruimte.

Het Egyptische dodenboek is Ma’at een van de godinnen die samen de overledene helpt in de andere wereld. Dit boek beschrijft het proces van totale transformatie.

Dat proces treeft op bij overlijden. Maar het proces is exact hetzelfde is bij iedere grote stap naar een nieuwe fase.

Bijvoorbeeld, zoiets als wat we nu collectief doormaken
Het proces dat iedereen beleeft die haar / zijn ware zielepad kiest.
Waar iedereen in komt zodra ze serieus overwegen om hun tempel roeping te volgen
Waar de kosmos nog een schepje bovenop doet wanneer je als priesteres voor je inwijding staat.

Misschien voel jij die overgang nu ook heel duidelijk.

Het dodenboek heet dan ook eigenlijk: Het boek van voortgaan in Licht.

In die overgang van donker naar licht, krijg je vanzelf allerlei vragen.

Die vragen zijn nooit bedoeld geweest als examen om je prestaties en je succes te beoordelen. Het gaat helemaal niet over doelen halen en niet over competitie.  Het gaat er niet om, of je wel acceptabel bent. Die dingen zijn op dat moment volslagen onbelangrijk.

Nee, de vragen gaan over of alles klopt, voor jou! Het enige wat wordt gevraagd is dit : is je hart licht als een veertje? heb je je hartevreugde gevolgd? En heb je daarbij geen dingen gedaan niet niet kloppen? Want ook psychopaten hebben harten die licht zijn als een veertje. Dus die willen ze graag even uitsluiten, in de Egyptische dodenwereld.

Dat is het. Alleen maar dat lichte hart, en achterwege laten wat niet klopt.

Als je vast zit, kun je Ma’at roepen. Als je het gevoel hetb dat de puzzel niet klopt, kun je haar hulp inschakelen. Zij brengt dingen an het licht, die je over het hoofd zag. Zij laat zien wat er zoals onder het tapijt is geveegd. Per ongeluk of expres? Dat maakt voor haar niets uit.

Als we werken met Ma’at is er geen drukte over de duizend dingen die nog moeten. Zijn er geen dwingende eisen die ons opjagen. Geen schaamte, geen schuld.

En zelfs als je het wel verkeerd hebt gedaan,als je niet aan de vragen voldoen, dan is er de laatste vraag,

‘Is er iemand die gelukkig is dat jij hebt geleefd?’

Als je daar bevestigend op kunt antwoorden, strijkt dat vele vergissingen glad. We maken het leven zo ingewikkeld, in ons hoofd. Maar in de grond van de zaak is leven eigenlijk zo eenvoudig.

Eens in de vier jaar werken we in de Tempel met de oude Egyptische mythologie. Dan gaan we ons in de Tempel onderdompelen in deze bevrijdende, ontspannen wijsheid van het oude Egypte. Heerlijk oefenen in het niet hoeven. Ons te laten dragen, door het ritme van de Zon.

De eerstvolgende keer is in 2020 – 2021. En daarna weer in 2024 – 2025

Wil je meer weten over de Egyptische goden en hun wijsheid ontdekken? Vraag snel het infopakket aan van de Tempeltraining. Met een gratis trainingsvideo!

Of meld je aan voor de Hartslag van de Tempel en ontvang een gratis Luisterreis cadeau.

Runen- volkskunst en soevereiniteit

Decoraties van runen

Voor onze voorouders was het gebruik van runen volkomen vanzelfsprekend. Je vindt – of liever, vond – de runen overal in onze cultuur terug: op huizen, motieven op kleding en sieraden, op huisraad en gebruiksvoorwerpen, op gereedschap.En als magische instrumenten, gebeiteld in gedenkstenen. Decoratie, volkskunst is een kunst vorm die ons verbindt met het land en met onze voorouders. Runen kleuren, sturen en bezegelen die verbinding.

Prof Dr. Jan de Vries schrijft hierover in Die geistige welt der Germanen.

Ik citeer: ‘Het gehele leven van de antieke mens is volledig verwoven met de goden. De dag, van zonsopkomst tot zonsondergang, het jaar met zijn wisselende gang der maanden, het mensenleven van de geboorte tot de dood, staan onafgebroken in de ban van de goddelijke wereldbeheersende machten. Heilige bodem is overal, niet alleen in de tempel of dingplaats (plaats waar het geding werd gehouden, de rechtspraak) maar ook in de boerderij en op de akker. Geen handeling geschiedt, zonder dat ze door een offer, een gebaar of een woord in relatie tot de mystieke oergrond der wereld gebracht is.’

Volkomen vanzelfsprekende verhouding tot de natuurkrachten en het land, in die traditie past het decoreren, met runen en andere symbolen. Het uilebord hierboven is een prachtig voorbeeld. De zwanenhalzen zijn een vorm van de rune Jera: het jaar, en de oogst.

De luiken van boerderijen zijn vaak versierd met de rune Gebo, het geschenk; soms met Ingwaz, de haardstede; of met Othala, het erf of familiebezit.

Alles werd betekenisvol versierd, in schrille tegenstelling tot nu, waar op iedere kinderpyjama of speelgoedje een of ander disney slappetje figuurtje staat als slap en vervormd overblijfsel van de oude kracht. Slapenderwijs hebben mensen zich de oeroude verbinding uit de handen laten glippen. Het gemak is een goede dienaar maar een slechte meester.

Decoratieve volkskunst met de oude traditionele motieven, zoals de runen, is zeer krachtig. Praktisch gebruik is een heel mooi startpunt om je eigenheid en soevereiniteit terug te claimen. En ook, om lekker creatief los te gaan. Waarom niet. Spiritualiteit heeft aarde nodig, zodat het niet zweverig wordt en je als spiritueel mens je soevereiniteit verliest.

De bron van alle soevereiniteit is het land. De soevereine heidense vorst was gehuwd met de prinses of priesteres: zij vertegenwoordigde het land en verleende hem daarmee zijn koningschap. Ging het slecht met het land, mislukten de oogsten of stierven de mensen, dan was de koning het zoenoffer die zijn leven gaf voor de mensen. Hij werd letterlijk opgejaagd en geofferd. Zo ging het overal. Het was een wreed gebruik, maar het hield de neiging tot tirannie wel voortreffelijk in toom.

Wie verknocht en verbonden is met het land, wordt gedragen door het land. En wie zich voegt in het patroon van de natuurkrachten en de erfenis van de voorouders eert, kan zich verzekerd weten van hun steun in de rug. Altijd. Onze voorouders wisten dat.

En jij weet het nu ook.

Op deze overzichtspagina vind je een hele serie blogs over de runen. Ik hoop dat je ze goed leert kennen en er je voordeel mee zult doen. En vooral, dat je er plezier aan beleeft.

Meer weten over de Tempel?

Wil je moeiteloos leven op het ritme van de natuur, precies zoals het bedoeld is?

Bestel de vitaliserende Treurwilgmeditatie. Dan kun je voelen hoe het is als de energie door je lichaam zindert en dan krijg je zo nu en dan een harteklop van levende magie in je mailbox. Tot je je afmeldt.

Discriminatie en onderscheidingsvermogen

Alle mensen, van waar ook ter wereld, brengen schatten mee. Het ligt in de aard van mensen om schatten over het hoofd te zien. Soms, omdat ze zo dichtbij liggen, dat we ze vanzelfsprekend vinden. Soms, omdat ze verpakt zijn in iets wat we niet kennen. Dan moeten we voorbij de drempel van onzekerheid

We moeten even op het idee komen om bij elkaar de schatten te zoeken. Daar is wat ruimte voor nodig. Tijd, rust en aandacht. En moed om jezelf te laten zien. Je schatten zelf in bezit te nemen en ze rijkelijk rond te delen.

Schatten zijn vaak ontstaan onder moeilijke omstandigheden. Het vraagt een zekere grootheid an geest om daar bovenuit te stijgen, en je kracht te tonen. Dat dwingt direct respect af.

Dat is moeilijk, maar het is de enige oplossing. Het is verleidelijk om te jammeren vanuit de slachtofferrol. Maar die rol is onlosmakelijk verbonden aan de drama driehoek: de rollen van slachtoffer, dader en redder. Een onontwarbaar complex van beschuldigingen, verwijten, schuldgevoelens, schaamte, woede en verontwaardiging. Daar kom je niet uit. Ever.

De hele beweging van black lives matter heeft als boegbeeld een stel onbeschofte schreeuwlelijken en agressieve plunderaars, en hun narrative is er vooral een van shaming en blaming. Dat is jammer. Schelden schept scheiding.

De ‘black lives matter’ narrative zou zo ontworpen kunnen zijn in een laboratorium voor scheiding en destabilisatie. Het deelt mensen in twee groepen in – datgene wat ze juist willen oplossen, scherpen ze aan. En dan stelt het verhaal een partij eenzijdig verantwoordelijk voor de fouten van hun voorouders.

Als een partij verantwoordelijk is voor het kwaad van hun voorouders – waar systemisch gezien beslist iets in zit – dan geldt dat voor alle partijen. Daarmee zijn wij dus allemaal verantwoordelijk voor het kwaad dat onze voorouders hebben gedaan, namelijk andermans of eigen landgenoten als slaaf verkopen. Dat is overigens geen zwart-wit verhaal. Het is overal gebeurd. Het is op geen enkele manier goed te praten.

Zoeken naar verschillen is zoeken naar ruzie. En dat is precies waar deze hele beweging op gericht is. Ruziezoeken. Wat heb je eraan.

Als we allemaal verantwoordelijk zijn voor het kwaad van onze voorouders, zijn we ook allemaal verantwoordelijk voor alles wat onze voorouders GOED hebben gedaan. Die erkenning, de trots, het eerbetoon, of op zijn minst het respect, laat staan de dankbaarheid, die ontbreekt in deze narrative. En juist daarin kunnen wij elkaar vinden en kloven overbruggen.

Trots mag er zijn: op je cultuur, trots op je achtergrond, trots op de schatten die je bij je draagt. Daarmee kun je bruggen bouwen. Mensenmaat hanteren en de voorouders de eer geven die hen toekomt. Laat iedereen meegenieten van je rijkdom. Daarmee dwing je het respect af dat je verdient. Zo kun je op voet van gezamenlijkheid met elkaar kunt spreken, en kun je tot elkaar komen.

Samen de pijn delen, de schaamte delen, voelen hoe erg dat was. Aandacht vragen voor je pijn en laten zien van je kracht. Rouw, gezamenlijke rouw, opent de route tot verzoening. Een gezamenlijk wij. Geen kunstmatige scheiding in wij en zij, die uit is op ruziezoeken. Dat is een keuze. Verzoening komt nooit voort uit een focus op pijn. Slachtoffers blijven hangen in de dramadriehoek. Dat is heel rot voor de slachtoffers, maar zo lang iemand in die slachtoffer rol blijft, blijft de pijn duren. Slachtoffers wekken wrevel op of medelijden, maar nooit respect.

Hoe dan wel?

Ik ken genoeg ‘indigenous’ mensen – autochtone bevolking – waar ik diep respect voor heb. Zij plaatsen zichzelf niet in een hokje met een kleur. Hun verhalen gaan zelfs niet over hen zelf. Hun verhalen gaan over eerbied voor het leven. Over de aarde, onze aarde, de verbinding met de natuur. En hoe zij dat doen. Hoe dat werkt.

Indigenous, auto-chtoon beteken zelf verbonden met het land. Chtonisch: van het land.

Soevereiniteit gaat er niet om, waar we oorspronkelijk vandaan komen, hoe we eruit zien of hoe ons haar zit. Soevereiniteit, die respect afdwingt, komt regelrecht uit onze verbinding met het Land.

Het Land reageert op ons.

Onze voorouders wisten dat. Hun verbinding met alles wat leeft is intens. Zij waren verbonden met iedere omwenteling van zon en maan, de groei van de planten. Als we ons in haar ritme laten meedragen, ontstaat er een patroon van Weten, van een gunstige onderstroom. Daar word je gelukkig van. Dan heb je net die belangrijke dag mooi weer, dan gedijen je dieren en je gezin, dan groeien je planten beter, dan is er wederkerigheid met het land.

Dit is het doel van alle natuurmagie, overal ter wereld. Samenwerken met het Land zelf. Je ziet die principes nu opbloeien in de permacultuur: meewerken met de beweging van de locatie. Zo kom je zelf, met tuin en al, in een harmonisch dynamisch geheel. Dit is per definitie plaatsgebonden. Het gebeurt op de plek waar het Land jou kent.

We kunnen van deze wijzen leren wat wij zelf kunnen doen om ons echt thuis te gaan voelen waar we wonen. Bedachtzame offers brengen. Tijd nemen om de aarden. Met je blote voeten buiten lopen op het gras of op het zand. De verhalen van het land vertellen. Zingen voor het land.

Kijk bijvoorbeeld naar wijzen als de australische Munya Andrews, over de Dreamtime, over Reconciliation. Har narratief is uitermate de moeite waard. De hele wereld weet hoe verschrikkelijk de aboriginal bevolking heeft geleden, het onrecht dat hen is aangedaan. Dat is niet goed te praten.

Toch hoor je deze mensen niet over zichzelf, hoe belangrijk zij zelf zijn of hoe zielig ze zijn. Zij hebben het over de aarde, die doet ertoe. De medemens, die doet ertoe. Daar kunnen we veel van leren.

Dat respect heb ik niet voor de schofterige, schreeuwende black lives matter proponenten. Zijn tonen zich slaven van een politieke agenda van verdeel en heers, die alle liefde tussen mensen kapot wil maken, landen destabiliseren en samenleving ontwrichten. Het oude recept van alle tirannen die meer macht willen: destabiliseer de boel en grijp wat je kunt.

En wij trappen er met open ogen in.

Dat is niet goed. We moeten wijzer zijn dan dat.

Is discriminatie dan niet erg? Ja, het is onrecht. We kunnen erover praten met mensen die het overkomt. Dat is belangrijk. We kunnen luisteren, hoe het voor hen is. Zij kunnen luisteren hoe het voor ons is. En we kunnen het aanpakken overal waar we het zien gebeuren.

In het klein, in de daad. Niet als ‘isme’.

We kunnen er bewustzijn voor ontwikkelen. Dat is een heel praktische kwestie van mens tot mens, waar geen ruimte is voor een visie die ons reduceert tot een kleur.

Boven alles kunnen we weigeren ons te laten ringeloren door schreeuwende schoften die ruiten ingooien, mensen op straat molesteren, de politie aanvallen en op de dam staan schreeuwen dat ze de gezichten van zwarte pieten in gaan slaan en dat de witten nu bij hen moeten komen schoonmaken. Dat is pas discriminatie, en het is gewelddadig en crimineel, en op geen enkele manier te rechtvaardigen, ook niet als je grootouders ernstig onrecht is aangedaan en je moeder heeft geleden.

Wij hebben onderscheidingsvermogen nodig. Aarde gaat JUIST over onderscheidingsvermogen. Je kunt grote groepen mensen niet over een kam scheren. Kijk, DAT is nou discriminatie.

(Het woord discriminatie betekent nota bene onderscheidingsvermogen. Newspeak, noemde Orwell dat, als een woord opeens het tegengestelde beteken. Dat alleen spreekt al boekdelen. Als je het boek iet gelezen hebt, 1984, lees het dan).