Tagarchief: burn-out

Grenzen stellen: het meisje zonder handen

stop-hier-grensGrenzen stellen. Het is een hot item. Moeten onze grenzen dicht? Moeten ze juist open? En hoe doe je dat persoonlijk?

Voor veel vrouwen is grenzen stellen de ultieme nachtmerrie. Dat is raar. Want Grenzen Trekken is toch juist goed?  Het is toch belangrijk? Je moet helemaal jezelf zijn. Your vibe attracts your tribe. Of niet soms? En trouwens, er komt een moment, dan moet je wel. Dan is het grenzen trekken of ten onder gaan.

Maar die grenzen ontketenen dus een drama. Je argumenten worden van tafel geveegd. Mensen beginnen lelijke dingen over je te zeggen. Je reputatie wordt beschadigd. Allerlei gezellige kennissen hebben geen tijd meer voor je. Met een beetje pech verlies je klanten, je baan en zelfs het dak boven je hoofd.

Machteloos
Daar sta je dan. Volkomen machteloos. Het voelt ongelooflijk onrechtvaardig. Je hebt niks verkeerd gedaan. Je hebt alleen je eigen grens aangegeven,  en dat moest, anders had je geen leven. Maar al je mogelijkheden zijn opeens verdampt.

Ik weet dat, want ik heb het allemaal meegemaakt. Meerdere keren zelfs. De verwarring, het ongeloof, de pijn, de eenzaamheid. Vooral de machteloosheid en het onrecht waren bijna niet te verdragen. Het schijnt een dingetje te zijn van mijn gesternte: Maan-Neptunus op het MC. In schorpioen. Deal with it.

Sprookje
Mijn Zeeuwse Voormoeders, hielpen me er doorheen. De Zeeuwen weten hoe ze moeten dealen met narigheid. Hun motto is Luctor et Emergo. Ik worstel en kom boven. Dat konden ze, die wijze Hoedsters van de T.E.W.. Onder het spinnen weefden ze de fijne  kneepjes van een leven in vrijheid tot mooie verhalen. Hun antwoorden  zitten verpakt in een griezelig sprookje: het meisje zonder handen.

08ff76e82397eab3793aa8153fe007d5

Het Meisje zonder handen. Deal with it.
Daar stond ze dan, de molenaarsdochter. Handen ferm in de zij, oog in oog met haar vader.
’Nee,’ zei ze. ’Ik doe het niet.’
’O, jawel. Jij doet het wel.’ Het mes in zijn handen. Die dwingende hardheid om zijn mond.  De meelvlekken op het glanzende fluweel van zijn kleren. Het mes in zijn handen.

Wat nu?
Trouwen met de duivel? Omdat pa dat op een avond had beloofd?
Echt niet.
Never, never, never nooit niet. Alles, maar dat niet. Waarom wilde hij dat?  Hij had toch alles, sinds die mooie avond! Wat zeurde hij nou?

Liefde, dacht ze. Liefde heelt alles! Hij was in wezen een heel lieve man, hij was alleen even de weg kwijt. Ze moest het hem gewoon even uitleggen.

grenzen0Met een helderwit krijtje trok ze duidelijke grenzen om zich heen. ‘Kijk, pap,’ zei ze. ‘Tot hier mag je komen. En dit stuk hier, dit is van mij.’ Ze keek hem aan, vol liefde. Nu zou hij het wel begrijpen.

Maar toen ze opkeek, stond ze oog in oog met het gruwelijke, onmenselijke gezicht van de duivel. Hij draaide zich wel om en hij ging wel weg, stampvoetend, maar hij was vastberaden, hoeveel liefde ze ook stuurde.
En als de golven van het opkomend getij kwam hij terug. Hij leek gegroeid, sterker ook dan eerst, of was dat de duivel die achter hem stond?

‘ Ik heb jouw hand aan de duivel beloofd , dus jij gaat met hem mee.,’  zei hij. ‘Jij trouwt met wie ik wil.’
‘Nee!’ zei ze ferm, al bibberde ze van binnen. Hij keek haar zo vernietigend aan, dat haar hart brak. Tranen overstroomden haar gezicht, haar handen.

Wezen van licht en vuur

7266819640_83d6d7c12dEven deinsde de duivel  terug voor al dat water, want hij was een wezen van licht en vuur. Maar zodra haar tranen waren opgedroogd, kwam hij  terug, sterker vastberadener dan ooit,  met een zachte, superieure glimlach.

’Kom toch, schatje. Doe nu niet zo dwaas, je kwetst me. Ik heb een reis gepland voor ons, de hele wereld rond. Ik weet overal de weg, ik laat je alles zien. Ik geef je schatten en mooie kleren en je zult voorgoed de mijne zijn,’

Hij had haar vader fantastisch geholpen. Ze zou volkomen veilig bij hem zijn! En het zou haar aan niets ontbreken.Zijn blik was meer dan uitnodigend. Hij was indringend, hypnotiserend, verlammend.

Haar ’nee,’ was nauwelijks te horen.
Zijn ’Waaat?’ galmde des te luider.
‘Nee,’ fluisterde ze, en nogmaals ’nee.’. Want opeens zag ze het. De meedogenloosheid in zijn ogen. De ongeïnteresseerdheid in zijn gebaren. Alsof ze een etalagepop was, die hij pronkend kon laten rondparaderen. Haar vrije wil, dat was het enige wat hij vroeg. Het enige? Het was alles wat ze had, alles wat ze was.

Ik doe het niet,’  zei ze. ‘Ga weg.’ Zijn verleidelijke gezicht vertrok tot een lelijke grimas. ’Goed dan, jouw keus!’ brulde hij. ‘Ik ga weg. Maar je handen zijn me beloofd. Die zijn van mij. Hak ze eraf.’

Luctor-et-Emergo1

 

 

 

 

 

Een bijl flitste.  Was het de duivel, of was het haar vader?

Een vrouwenstem gilde.
Haar moeder? Zijzelf? Ze schreeuwde, ze huilde. Maar ze kon al niets meer doen. Haar handen lagen al in de modder. Twee keer vijf vingers, waar ze nu nooit gebruik van zou kunnen maken.

‘Hier, neem deze mooie mantel, als afscheidsgeschenk,’  grijnsde hij. Machteloosheid plooide zich in soepele plooien om haar heen, een waterval van wanhoop. ‘Goeie reis.’

Luctor et emergo.

art-robot-hand-1.jpg71cb94bb-b23d-4d93-a818-19e4262d86b8LargerZe vertrok nog dezelfde middag. Je wilt niet weten hoe ze het klaarde. t Is een lang verhaal met veel tranen.

Er kwam een stoere koning in voor, die mooie bionische zilveren handen voor haar maakte. En een lieve schoonmoeder, die haar hielp en steunde. Heel iets anders dan de vrouw van de molenaar.

Ook de duivel kwam nog een keer terug en nam haar voor de tweede keer alles af wat ze had.

TempelMetBloemen2011Tot ze bij een Voormoeder belandde, in een eenzaam hutje in het bos. Die vrouw had vroeger precies hetzelfde meegemaakt. Ze begreep haar. Ze wist hoe dat moest.

En daar, voor het eerst, ontdekte het meisje zichzelf. Haar echte zelf. Heel langzaam drong het tot haar door, wie ze was en wat ze kon. Wat haar kracht was en hoe ze daarmee kon werken. Er gebeurde een wonder. Haar handen begonnen weer aan te groeien.

En toen pas, doen die handen aangroeiden, drong tot haar door, hoe anders ze voelden dan die handen die vroeger waren afgehakt. Zou het zo zijn, dat die afgehakte handen helemaal niet van haar waren geweest?  Ze was zonder eigen handen geboren en ze had nooit eigen handen ontwikkeld. Domweg, omdat alles thuis al van de duivel was. Er was  nooit plek voor haar geweest. Niet voor wie zie werkelijk was.

Die handen die afgehakt waren, waren dus  allang in bezit van de duivel. Toen hij ze liet hakken, had hij haar in wezen haar vrijheid terug gegeven, op de enige mogelijke manier. Een manier, die echt een duivel van hem maakte, zo lang je de tenminste de aardse illusies als waarheid en werkelijkheid ziet.

Stiekem heeft hij vrede gesloten met die oude vrouw in het bos. Soms zie je het vuurwerk uit het huisje komen. Maar het is enkel vuur van liefde. Nooit dwang.

open-handen-zonnestraal

Meer weten over de tempel, de T.E.W., en hoe je met je grenzen kunt stellen  je eigen handen kunt laten groeien om een mooi leven te maken?

Kijk bij: wat kunnen we voor je doen. En bestel hieronder de gratis Reis naar de tempel.

Burnout: hoe je jezelf kunt redden zonder handen

 

to-do-listKen je dat, dat je je soms niets uit je handen krijgt? Dat burnout gevoel, dat je alleen maar rondhangt en je totaal onthand voelt. En dan niet een dagje, maar maanden, jaren achter elkaar?

Ik heb dat. Ik krijg heel veel af, maar vaak net niet het goede. Alsof mijn handen dienst weigeren als het erop aan komt. Alsof ik helemaal geen handen heb.

Koning Nuada met de zilveren hand
Het is niets nieuws, gelukkig. Ik ken twee enge verhalen over afgehakte handen.

Eén is de Ierse mythe waarin de grote koning Nuada van de Tuatha de Danaan een veldslag wint, maar een arm verliest. Met één arm kan hij geen koning meer zijn, want een koning moet heel zijn. Met één hand krijgt hij zijn to-do list nooit af. En dat moet, als koning.

Zijn geneesheer, Dian Cecht, die briljante kerel, maakt een zilveren hand voor hem.
DSC02034En zijn zoon Miach maakte daarna een echte hand voor hem.   Maar het succes was zuur. Vader was jaloers, ze kregen dikke ruzie, pa won en doodde zijn zoon.

Uit zijn lichaam groeiden 365 genezende kruiden, één voor iedere dag. Zijn zusje, de godin Airmed, verzamelde alle kruiden, maar vader had nog geen wraak genoeg en gooide alles door elkaar. Expres.

Het resultaat is zoiets als mijn magische kruidentuin.Heel veel genezende planten in grote chaos. Overal boterbloem. En een verlamd, onthand gevoel.

Grimmig verhaal over afgehakte handen
Het andere verhaal heet Het meisje zonder handen en is opgetekend door Grimm.

Het is een grimmig verhaal over een vader die zijn dochter aan de duivel wil uitleveren in ruil voor rijkdom en een moeder die geen poot uitsteekt, en een dochter die huilt en jammert en zich als een watje de handen laat afhakken. Haar zuivere tranen houden de duivel op afstand. Dat is nog iets.
Maar met zo’n vader heb je geen duivel meer nodig.

Enfin, het arme onthande wicht vertrekt.
Echt he, NADAT pa haar handen heeft afgehakt. Daar krijg je toch kromme tenen van.
Ze dwaalt wat rond, eet een peertje, trouwt met een koning, krijgt van hem een cool setje zilveren handen en een kind en moet dan opnieuw vluchten, want long story.

Lady of the woodsDan komt ze in een huisje in het woud, waar een witte vrouw voor haar en haar kind zorgt. Langzaam groeien haar handen weer aan. Zelfs haar man, de koning, komt op een goede dag opdagen. Gezinshereniging, iedereen heppie. Jeej!

Aangezien het Ierse verhaal eindigt met een ruziënde familie en een puinhoop in de kruidentuin, heeft het Grimm verhaal mijn voorkeur.

Zo’n huisje in het dichte woud. Daar wil ik wel zijn.
Een huisje in het woud, waar een witte vrouw voor me zorgt, zodat alles vanzelf weer goed komt. Zo iemand als mijn moeder, die altijd mijn puinhopen in orde maakte, mijn wonden verbond, mijn vriendschappen repareerde met gekonfijte woorden en al mijn opstandjes suste.

Ze maakte alles zo braaf en zo saai en zo zoetsappig dat ik steeds nieuwe puinhopen creëerde. We waren een goed team, mijn moeder en ik.

Nu leeft mijn moeder niet meer, maar ik heb toevallig wel zo’n huisje in de tuin staan. Een tempel. En in dit seizoen heeft de tuin veel weg van een woest woud. Dus daar ben ik maar eens gaan zitten, vanmorgen.

In de tempel
Daar zat ik dan, met mijn nutteloze handen en mijn verlamde, verdrietige gevoel.

f815ece3fbd8f00231043fb47c26137c’Wat nu?’ zei ik.

In het sprookje zijn alle personages gewoon aspecten van je zelf. Dus ik mocht zelf even de rol van Witte Vrouw spelen. Ze was snel klaar met mijn treurnis.

’Hey gekkerd,’ zei ze. ’Je hebt best handen.’

’Huh?’ zei ik.

De Witte Vrouw glimlachte wat vaagjes, dus ik vroeg het aan mijn handen.
Die knikten.
open-handen-zonnestraal’Wij zijn er gewoon. Altijd geweest. Maar we luisteren niet meer naar die malle opjaag-praatjesmaker in je hoofd. Wij handen hebben je wilde hart ontdekt. En nu luisteren we alleen nog naar haar.
Als jij je wilde hart laat spreken, komen we direct in actie, zonder problemen.En dan kunnen we tien keer meer dan vroeger.’ zeiden mijn handen.

‘Maar als jij de brave, zoete conformistische praatjesmaker in je hoofd aan het woord laat, met haar volgepropte schema, dan zeggen wij Doei.’

Jouw handen,  jouw voorwaarden
Ik begreep het. Het is een groot spel en soms zijn de rollen opeens omgedraaid. Als je handen het niet meer doen, spelen zij de rol van rebel. En jij mag zelf de rol van ’de witte moeder-engel die alles weer goed maakt,’ spelen.

Maar wel op jouw manier. Jouw handen, jouw regels. Niet meteen weer voor anderen. Nee, gewoon voor jezelf. Op jouw eigen voorwaarden. De voorwaarden van je wilde hart.

Echt. Dat mag.

Als jij toevallig eens een ’Witte Vrouw’ nodig hebt, in een huisje in het wilde woud, dan ben je welkom voor een Tempelconsult.

Trouwens, ook over die zilveren handen valt nog genoeg te vertellen. Dit is allemaal onze eigen traditionele Europese Wijsheid. Wil je meer weten?

Meld je aan voor de Reis naar de Tempel en ontvang gratis een Magische Luisterreis

Als je je email adres en naam invult, krijg je automatisch en vrijblijvend  de gratis lessen in je mailbox. Je hoeft niets. Voel gewoon maar of dit pad bij je past.
En je krijgt direct de ontspannende, vitaliserende Luisterreis cadeau.